افغانستان به مثابه کشور آسیب دیده ازبحران های ممتد داخلی وخطرآفرینی های تروریزم بین المللی، مدام به این اندیشیده است که چگونه می تواند راهی را پی گیرد که سبب سعادت وآرامش مردم اش باشد. احتیاط های همیشه دولت افغانستان دربرخورد با دوستان بین المللی وجوانب درگیربا مسایل کشورباعث شده است که گاهی برخی از حلقات خارجی وداخلی فراترازحیطه مسولیت های خود گام گذاشته وحرف وحدیث هایی برزبان آورند که اسباب رنجش مردم افغانستان شود.

    همه میدانند که فشارهای وارده برنهادهای ملی افغانستان و جنجال هایی که درپروسه انتخابات خلق شد سبب اصلی تاخیردراعلام نتایج انتخابات وبالاخره کشیده شدن آن به دوردوم گردید. اما مردم ودولت افغانستان با حوصله مندی و درک حالت های ظریف  وشکننده درکشور، تمام مراحل را تحمل و درجهت عبور سرفرازانه کشوراز پستی بلندی های سیاسی وامنیتی به تصامیمی که ازسوی کمسیون مستقل انتخابات افغانستان به حیث یک نهاد مسول وملی گرفته می شد تن داده وراه را برای گذر به سمت فرداها ی مطلوب تری بازکرد. دراین میان کشورهای دوست که اینک هرکدام درافغانستان حضورنظامی وسیاسی دارند، موضعگیری های مخصوص به خود را داشته ونصیحت هایی را به جوانب سیاسی درکشور ارائه می کردند. نهادهای ملی ورسانه های کشورنیز به منظور ترمیم نابسامانی های موجود و فراهم  آوری زمینه های خوبترکارواداره کوشش می نمودند به نحوی همسویی با اندرزهای فرامرزی نشان بدهند.

    آنچه ملت افغانستان را مجبور به تحمل برخی ازادا اطوارهای سیاسی می نماید وضعیتی است که این کشوررا به خط اول مبارزه باتروریزم تبدیل کرده واز طرفی فقط هشت سال است که قانون آهسته آهسته جای انارشیزم مزمنی را می گیرد که درحدود سی سال پنجه برگلوی مردم این آب وخاک انداخته بود. دراین هشت سال بطور ناخواسته همگی یاد گرفته بودند که بین بد وبدتر، جانبی را بگیرند که حداقل تفاوت هایی با عناصرماقبل تاریخی نظیرگروه های مسلح وافراطیون مذهبی داشته باشد که تحت نام دین تیشه برریشه دیانت ووحدت ملی این مردم می زند. این، ناگزیری واضح مردمی است که بعد ازسال ها فرزندان خودرا به مکتب می فرستد. والبته که مدام چوب یک ربع قرن عقب ماندگی های فرهنگی خودرا نیز می خورد. اینک اما مثل اینکه اندرزها کم کم لحن وبوی مداخله گرفته است که وزارت خارجه افغانستان اعلامیه ای را صادر وازحق حاکمیت ملی افغانستان حرف زده است. به نظر می رسد این اقدام وزارت خارجه به موقع و برای حفظ اتوریته ملی افغانستان است. با فرض اینکه کشوردرگرفتاری های کلان امنیتی واقتصادی به سرمی برد اما هرگزبه این معنا نیست که ازبیرون برای این کشور خط ونشان کشیده شود. افغان ها درطول تاریخ ثابت کرده اند هم چنانکه به اصول وقواعد بین المللی وحق احترام به همسایه ها و کشورهای متحابه پایبند است اما هرگزنمی تواند قیمومیت بیگانه ای را بپذیرد. بلکه این ملت به عنوان صاحبان این سرزمین خود صلاح وفلاح کشورشان را خوب تر ودقیق ترشناسایی کرده و برای چگونگی اداره شان تصمیم می گیرند.

     دوستان بین المللی باید درک نمایند که هرگونه تصمیم گیری برای حکومت آینده متعلق به مردمی است که با میلیون ها رای خود زعامت این کشوررا انتخاب کرده اند. ونیزباید همه جوانب داخلی وخارجی به این حقیقت تن دردهند که شعارهای میان خالی ودور ازواقعیت های این سرزمین نمی تواند راه مارا به سمت فرداهای بهتربگشاید. مبارزه با فساد درصدراجندای کاری حکومت آینده است ولی این شعار ونظایرآن که درگذشته نیز نتیجه نداده است نباید سبب ایجاد فاصله ها بین مردمی باشد که سیاستمداران آن وبالاخره رای خود آنان زمینه های درخشان مشارکت ملی را به وجود آورده است.